غزل ۱۱۴ - نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را

نیست فرق از تن دل افسرده خودکام را
رنگ برگ خویش باشد میوه های خام را ۱

با تهی چشمان چه سازد نعمت روی زمین؟
خاک نتوانست کردن سیر چشم دام را ۲

هر که از روز سیاه نامداران غافل است
می پذیرد چون عقیق از ساده لوحی نام را ۳

خواهش بی جا مرا محروم کرد از فیض عشق
برنمی دارد کریم از سایلان ابرام را ۴

عارفان دل را سفید از نقش هستی کرده اند
رنگ داغ عیب باشد جامه احرام را ۵

ناصح از بیهودگی آبروی خویش برد
بوی خون آید ز افغان مرغ بی هنگام را ۶

شور بختی تلخکامان را به اصلاح آورد
جز نمک درمان نباشد تلخی بادام را ۷

فکر صید خلق دارد زاهدان را گوشه گیر
خاکساری پرده تزویر باشد دام را ۸

خو به مردم کرده را صائب جدایی مشکل است
دامن صحراست زندان صیدهای رام را ۹