غزل ۱۱۶ - نیست دلگیری ز دنیا بنده تسلیم را

نیست دلگیری ز دنیا بنده تسلیم را
آتش نمرود گلزارست ابراهیم را ۱

در دل دریا به ساحل می تواند پشت داد
هر که گیرد وقت طوفان دامن تسلیم را ۲

گر کنی دل را چو سرو آزاد از فکر بهشت
زیر پای خویش بینی کوثر و تسنیم را ۳

کشتی طوفانی از ساحل ندارد شکوه ای
نیست دلگیری ز ملک فقر ابراهیم را ۴

گر به امر حق ترا اعضا شود فرمان پذیر
به که چون شاهان کنی تسخیر هفت اقلیم را ۵

وای بر کوتاه بینانی که می دانند حق
با هزاران خط باطل، صفحه تقویم را ۶

نیست صائب سرو را فکر خزان و نوبهار
در دل آزاده ره نبود امید و بیم را ۷