غزل ۱۱۷ - نیست از درد غریبی چون گهر پروا مرا

نیست از درد غریبی چون گهر پروا مرا
بستر از گرد یتیمی بود در دریا مرا ۱

طره زنجیرم از ریحان بود شاداب تر
می چکد آب حیات از ظلمت سودا مرا ۲

وحشت من از سبکروحان گرانی می کشد
هست بر دل کوه قاف از صحبت عنقا مرا ۳

یک سر مو نیست از تیغ زبان اندیشه ام
می کند زخم نمایان چون قلم گویا مرا ۴

نور خورشیدم، ز امداد خسیسان فارغم
نیستم آتش که هر خاری کند رعنا مرا ۵

خار راه عشق چون مژگان به چشمم بار نیست
گو نرنجاند به منت سوزن عیسی مرا ۶

خلد با آن ناز و نعمت دام راه من نشد
چون تواند صید کردن نعمت دنیا مرا؟ ۷

کوه آهن را شرار من گریبان پاره کرد
لنگر پرواز نتواند شدن خارا مرا ۸

طشت من چون آفتاب از بام چرخ افتاده است
ساده لوح آن کس که می خواهد کند رسوا مرا ۹

من که در خامی چو عنبر سود خود را دیده ام
نیست ممکن پخته سازد جوش این دریا مرا ۱۰

نیست صائب در بساط من به غیر از درد و داغ
می شود معمور هر کس می خرد یک جا مرا ۱۱