غزل ۱۲۸ - تنگ ظرفم، باده کم زور می سازد مرا

تنگ ظرفم، باده کم زور می سازد مرا
دور گردی و نگاه دور می سازد مرا ۱

نیست از بی حاصلی نقل مکان در خاطرم
خار بی برگم، زمین شور می سازد مرا ۲

چشم بر دریا ندارد کاسه دریوزه ام
اشک نیسان چون صدف معمور می سازد مرا ۳

با گشاد جبهه چون آیینه نازک مشربم
از نظرها یک نفس مستور می سازد مرا ۴

نیست در دل حسن را زنگی ز نیل چشم زخم
آب حیوانم، شب دیجور می سازد مرا ۵

پله نزدیک، سازد دست جرأت را دراز
خار دیوارم، نگاه دور می سازد مرا ۶

غنچه را با شاخساران است پیوند قدیم
دار عبرت چون سر منصور می سازد مرا ۷

خاکساری پادشاه وقت خویشم کرده است
از سفالی کاسه فغفور می سازد مرا ۸

سبزه خوابیده را بیدار سازد ناله ام
وای بر باغی که از خود دور می سازد مرا ۹

بر دل من چون گهر گرد یتیمی بار نیست
کلفت روی زمین معمور می سازد مرا ۱۰

نیست از زخم زبان پروا، ز شیرینی مرا
شهد صافم، خانه زنبور می سازد مرا ۱۱

نیست صائب در بساط من به غیر از زخم و داغ
همچو مجنون وادی پرشور می سازد مرا ۱۲