غزل ۱۲۹ - دیدن لعل لبش خاموش می سازد مرا

دیدن لعل لبش خاموش می سازد مرا
تنگ ظرفم، رنگ می مدهوش می سازد مرا ۱

مهره گهواره ام اشک است چون طفل یتیم
می خورد خون دایه تا خاموش می سازد مرا ۲

شعله های شخ از صرصر شود بی باک تر
سیلی استاد، بازیگوش می سازد مرا ۳

پرده شرم و حجاب من ز گل نازکترست
گرمی نظاره شبنم پوش می سازد مرا ۴

می کنم در جرعه اول سبکبارش ز غم
چون سبو هر کس که بار دوش می سازد مرا ۵

حسن مهتابی مرا می ریزد از هم چون کتان
از بهار افزون خزان مدهوش می سازد مرا ۶

گر چنین خواهد ز روی درد بلبل ناله کرد
همچو شاخ گل سراپا گوش می سازد مرا ۷

همچنان بر سرو سیمین تو می لرزد دلم
گر نسیم از برگ گل آغوش می سازد مرا ۸

گر چه می داند نماند برق پنهان در سحاب
آسمان ساده دل خس پوش می سازد مرا ۹

صائب از گفت و شنود خلق مغزم پوچ شد
گوش سنگین و لب خاموش می سازد مرا ۱۰