غزل ۱۴۵ - صبح از جان های روشن یاد می آید مرا

صبح از جان های روشن یاد می آید مرا
شام از تاریکی تن یاد می آید مرا ۱

از دم سرد خزان برگی که می افتد به خاک
از جهان بی برگ رفتن یاد می آید مرا ۲

می شوم چون شبنم گل آب از تردامنی
چون ازان پاکیزه دامن یاد می آید مرا ۳

ناله خیزد چون سپند از دانه ام بی اختیار
چون ازان صحرا و خرمن یاد می آید مرا ۴

می شود یاقوتی از خون جگر منقار من
چون ازان فیروزه گلشن یاد می آید مرا ۵

گوهر را می دهد گرد یتیمی خاکمال
چون ازان دریای روشن یاد می آید مرا ۶

تیغ می گردد الف بر سینه شهباز من
گاهگاهی کز نشیمن یاد می آید مرا ۷

می شود چشمم ز حسرت چون ید بیضا سفید
چون ز طور و نخل ایمن یاد می آید مرا ۸

طفل اشکم، نیست جز گرد یتیمی دایه ام
کی ز آغوش و ز دامن یاد می آید مرا ۹

رشته اشکم به دامن می رسد بی اختیار
چون ز عیسی همچو سوزن یاد می آید مرا ۱۰

نیست تا گل در نظر صائب چو بلبل خامشم
در حضور گل ز شیون یاد می آید مرا ۱۱