غزل ۱۴۸ - نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

نیست تاب درد غربت جان افگار مرا
با قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا ۱

دارد از تار نفس زنار، نفس کافرم
تا دم آخر گسستن نیست زنار مرا ۲

دست می شوید ز کار گل به آب زندگی
چون خضر هر کس کند تعمیر دیوار مرا ۳

درد را بیچارگی بر من گوارا کرده بود
شربت عیسی به جان آورد بیمار مرا ۴

فارغ از سیر گلستانم که فکر دوربین
می کند در زیر بال آماده گلزار مرا ۵

از سر و سامان من بگذر که جوش مغز ساخت
چون کف دریا پریشانگرد دستار مرا ۶

گریه بیرون برد از دستم عنان اختیار
سر به صحرا داد جوش لاله کهسار مرا ۷

جز ملامت از جنون دیوانه ام طرفی نبست
سنگ طفلان بود حاصل نخل پربار مرا ۸

عالمی می آمد از گفتار من صائب به راه
بهره از کردار اگر می بود گفتار مرا ۹