غزل ۱۴۷ - زلف را نبود سرانجامی که می باید مرا

زلف را نبود سرانجامی که می باید مرا
خط مگر سامان دهد دامی که می باید مرا ۱

کم مبادا سایه عشق از سرم، کز درد و داغ
می رساند پخته و خامی که می باید مرا ۲

برنمی دارد به رغم من نظر از خاک راه
می فشاند بر زمین جامی که می باید مرا ۳

از غلط بخشی کند در کار ارباب هوس
آن لب خوش حرف، دشنامی که می باید مرا ۴

از پریدن های چشم و از تپیدن های دل
می رسد از یار پیغامی که می باید مرا ۵

حرص چون ریگ روان منزل نمی داند که چیست
ور نه آماده است هر کامی که می باید مرا ۶

می درخشد از ته هر حلقه روز روشنی
در شب زلف است ایامی که می باید مرا ۷

نیست بعد از عشق پروای صراطم، زان که داد
این ره باریک، اندامی که باید مرا ۸

حق به دست من بود صائب اگر خون می خورم
نیست در میخانه ها جامی که می باید مرا ۹