غزل ۱۴۹ - گر چه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

گر چه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا
در سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا ۱

آرزویی هر زمان در دل بر آتش می نهم
آتش بی دود، باشد عیب چون مجمر مرا ۲

جوهر آیینه من چون زره زیر قباست
در صفای سینه پوشیده است بس جوهر مرا ۳

نعمتی چون سیر چشمی نیست بر خوان وجود
بی نیاز از بحر دارد آب این گوهر مرا ۴

چهره خورشید پنهان است در زنگار من
می زند صیقل به چشم بسته روشنگر مرا ۵

گر چه چون شبنم درین گلشن غریب افتاده ام
باغبان از دامن گل می کند بستر مرا ۶

بس که دیدم سرد مهری از نسیم نوبهار
باده خون مرده شد چون لاله در ساغر مرا ۷

سنگ خارا را شرار من گریبان پاره کرد
ساده لوح آن کس که می پوشد به خاکستر مرا ۸

می شود از غفلت سرشار من رگ های خواب
سوزن الماس اگر ریزند در بستر مرا ۹

خرده بینی نیست صائب، ور نه چون خال بتان
یک جهان معنی است در هر نقطه ای مضمر مرا ۱۰