غزل ۱۵۵ - می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا

می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا
نیست جز حسرت، نصیب دیده از رویش مرا ۱

با خیال او نظر بازی نمی آید ز من
بس که ترسیده است چشم از تندی خویش مرا ۲

در رگ ابر سیه امید باران است بیش
یک سر مو نیست بیم از چین ابرویش مرا ۳

گر چو مژگان صد زبان پیدا کنم، چون مردمک
مهر بر لب می زند چشم سخنگویش مرا ۴

از نصیحت هر قدر می آورم دل را به راه
می برد از راه بیرون، قد دلجویش مرا ۵

نیست پنهان پیچ و تاب من ز قد و زلف او
دست چون موی کمر پیچیده هر مویش مرا ۶

برگ عیش من در ایام خزان آماده است
تا به گل رفته است پا چون سرو در کویش مرا ۷

گر چه زان سنگین دل آمد بارها پایش به سنگ
همچنان بی تابی دل می برد سویش مرا ۸

چشم حیران گر شود چون زلف سر تا پای من
نیست صائب سیری از نظاره رویش مرا ۹