غزل ۱۵۴ - بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

بی زبانی پرده داری می کند راز مرا
می دهد خاموشی من سرمه غماز مرا ۱

گر برون آید، به خون خود گواهی می دهد
ناله تا در دل نگردد خون، هم آواز مرا ۲

از نوازش منت روی زمین دارد به من
چرخ سنگین دل زند گر بر زمین ساز مرا ۳

گوش گل بی پرده از گلبانگ من گشت و هنوز
باغبان سنگدل نشنیده آواز مرا ۴

کی به ساحل می گذارد موجه خود را محیط؟
از شکستن نیست پروا بال پرواز مرا ۵

سیل از ویرانه من شرمساری می برد
نیست جز افسوس در کف خانه پرداز مرا ۶

از شبیخون نسیم صبح ایمن می شود
شمع اگر فانوس سازد پرده راز مرا ۷

از دو عالم دوخت چشمم دوربینی های عشق
تا کجا خواهد گشودن چشم شهباز مرا ۸

عقل اگر صائب نسازد با دل من گو مساز
عشق با آن بی نیازی می کشد ناز مرا ۹