غزل ۱۶۰ - کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا ۱

شکر قطع راه را پامال کردن مشکل است
خواب کردن از مروت نیست در منزل مرا ۲

شوق را عشق مجازی از زمین گیران کند
نیست چون قمری نظر بر سر و پا در گل مرا ۳

بی گزند دیده بد، درد و داغ عشق بود
حاصلی گر بود ازین دنیای بی حاصل مرا ۴

از علایق خاطر آزادمردان فارغ است
چون صنوبر نیست پروایی ز بار دل مرا ۵

می گدازد پرتو منت مرا چون ماه نو
هر قدر خورشید تابان می کند کامل مرا ۶

دست احسانی که شکر از سایلان دارد طمع
نیست کم از کاسه دریوزه سایل مرا ۷

از خس و خاشاک گردد بیش آتش شعله ور
چوب گل کی می تواند ساختن عاقل مرا؟ ۸

وای بر من کز کهنسالی درین محنت سرا
عنکبوت رشته طول امل شد دل مرا ۹

دست خواهد کرد خونم عاقبت در گردنش
نیست گر در زندگانی رنگی از قاتل مرا ۱۰

چون سپند آسوده ام صائب ز منع دور باش
می کند بی طاقتی آواره از محفل مرا ۱۱