غزل ۱۶۳ - پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا

پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا
شمع کافوری است بیداری شبستان مرا ۱

بخیه انجم اگر بندد دهان صبح را
می توان کردن رفو چاک گریبان مرا ۲

دیده شیران نیستان را دعای جوشن است
نیست پروایی ز اشک گرم مژگان مرا ۳

دامن پاکان ندارد احتیاج شستشو
اشک شبنم دیده شورست بستان مرا ۴

هر حبابی مهره گل گردد از گرد گناه
بحر رحمت از کرم شوید چو دامان مرا ۵

از سیه روزی نیم غمگین که چون موج سراب
شب کند شیرازه، اوراق پریشان مرا ۶

صائب از اندیشه سامان دل من فارغ است
آن که سر داده است، خواهد داد سامان مرا ۷