غزل ۱۶۴ - چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا
کرم شب تابی برافروزد شبستان مرا ۱

در زمین پاک من ریگ روان حرص نیست
تازه می سازد رگ تاکی گلستان مرا ۲

حیرت دیدار، قفل خانه چشم من است
نیست امید گشایش چشم حیران مرا ۳

زیر بار منت ابر بهاران نیستم
زهره شیران دهد آب نیستان مرا ۴

در محیط عشق دارم چون صدف صد خانه خواه
سر فرو ناید به صحرا ابر نیسان مرا ۵

از فروغ شمع ایمن سنگ اطلس پوش شد
داغ نومیدی نخواهد سوختن جان مرا ۶

می رود صد جا دل از آشفتگی، زلفی کجاست
تا کند شیرازه اوراق پریشان مرا؟ ۷

بارها دامن ز چنگ برق بیرون کرده ام
خار نتواند گرفتن طرف دامان مرا ۸

تاک اگر دست حمایت برنیارد ز آستین
کیست کز دست فلک گیرد گریبان مرا؟ ۹

تا قیامت صائب از دریوزه گردد بی نیاز
ابر اگر در خواب بیند چشم گریان مرا ۱۰