غزل ۱۶۷ - می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا

می پرد امشب ز شادی دیده روزن مرا
خانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟ ۱

تا به چشمم نور وحدت سرمه بینش کشید
هر کف خاکی بود چون وادی ایمن مرا ۲

کی ز پیچ و تاب می شد رشته جانم گره؟
آب باریکی اگر می بود چون سوزن مرا ۳

تیره روزان صیقل آیینه یکدیگرند
زنگ از دل می برد خاکستر گلخن مرا ۴

خوشترست از جامه پوشیده، عریان زیستن
تیره می گردد نظر از بوی پیراهن مرا ۵

فتح باب من بود در بستن چشم و دهان
می شود از روزن مسدود، دل روشن مرا ۶

ربط من چون لاله با داغ جنون امروز نیست
بود دایم اخگری در زیر پیراهن مرا ۷

پیش دریا نعل بی تابی مرا در آتش است
خار نتواند چو سیل آویخت در دامن مرا ۸

فلس من چون ماهیان محضر به خون من نوشت
حلقه فتراک شد هر حلقه زین جوشن مرا ۹

بی رخ او داغ در زیر سیاهی مانده ای است
دیده خورشید اگر صائب شود روزن مرا ۱۰