غزل ۱۸۲ - جلوه برقی است در میخانه هشیاری مرا

جلوه برقی است در میخانه هشیاری مرا
از پی تغییر بالین است بیداری مرا ۱

چون فلاخن کز وصال سنگ دست افشان شود
می دهد رطل گران از غم سبکباری مرا ۲

تا نیابم در سخن میدان، نمی آیم به حرف
همچو طوطی لوح تعلیم است همواری مرا ۳

نیست چون ریگ روانم در سفر واماندگی
راحت منزل بود از نرم رفتاری مرا ۴

بس که چون آیینه دیدم از جهان نادیدنی
نیست بر خاطر غبار از چرخ زنگاری مرا ۵

مرد بی برگ و نوا را کاروان در کار نیست
می کند چون تیغ، عریانی سپر داری مرا ۶

گوسفندی از دهان گرگ می آرد برون
هر که چون یوسف کند ز اخوان خریداری مرا ۷

بس که می سوزد دلش بر بی قراری های من
شمع بالین می شود انگشت زنهاری مرا ۸

نیست غم از تیر باران جوشن داود را
می کند عشق از غم عالم نگهداری مرا ۹

نسبت من با گنه، آیینه و خاکسترست
روسفیدی هاست حاصل از سیه کاری مرا ۱۰

نیست صائب چاه و زندان بر دل من ناگوار
همچو یوسف می فزاید عزت از خواری مرا ۱۱