خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، بیانگر درد و رنج عاشقانه، جدایی و عشق ناکام است. شاعر از چشمان دلجو، ابروی خمیده، و سخن‌گویی چشم‌هایش می‌گوید و از عشقی یاد می‌کند که مانند یعقوب و زلیخا پر از حسرت است. او از دنیای خاکی و مادی فاصله گرفته و به عشق الهی و معنویت روی آورده است. در پایان، شاعر خود را تنها نقش پای رهروان گذشته می‌داند.

رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و اساطیری (مانند یعقوب و زلیخا) ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مرا
تیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا

هر سخنسازی سخن نتواند از من واکشید
بر سر حرف آورد چشم سخنگویی مرا

تا بشویم دست خود پاک از جهان آب و گل
بس بود چون سرو ازین گلشن لب جویی مرا

سبز می شد حرف در منقار طوطی ز انفعال
در نظر می بود اگر آیینه رویی مرا

گر چه در ظاهر مرا پای اقامت در گل است
سر به صحرا می دهد چون وحشیان هویی مرا

چون زلیخا نیست دامنگیر، دست جرأتم
چشم یعقوبم که روشن می کند بویی مرا

در بساطم سجده شکری ز طاعت مانده است
بس بود از هر دو عالم طاق ابرویی مرا

روشن از خاکستر مجنون سواد (من) شده است
خیمه لیلی بود هر چشم آهویی مرا

در حریم پاکبازان سبزه بیگانه ام
تا به جا مانده است از هستی سرمویی مرا

نیست صائب غیر نقش پای از خودرفتگان
در سواد آفرینش آشنارویی مرا

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir