غزل ۲۰۲ - دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را
این سبو از خود برآرد در شکستن باده را ۱

روی شرم آلود گل را باغبان در کار نیست
حاجب و دربان نمی باید در نگشاده را ۲

کاروان شوق را درد طلب رهبر بس است
راه پیمای جنون زنار داند جاده را ۳

در دل روشن ندارد ره تمنای بهشت
نقش یوسف می کند مغشوش لوح ساده را ۴

با حضور دل هوای خلد کافر نعمتی است
چند خواهی نسیه کرد این نعمت آماده را؟ ۵

نیست محو یار را اندیشه از زهر فنا
تلخی مرگ است شکر، مور شهد افتاده را ۶

سرو از فکر لباس عاریت آسوده است
جامه از پیکر بروید مردم آزاده را ۷

زان جهان قانع به دنیا گشت حرص زردرو
برگ کاهی می دهد تسکین، دل بیجاده را ۸

نیست خالص طاعت حق تا نگردد کشته نفس
می کند این خون نمازی دامن سجاده را ۹

تا به روی پرده سوز یار چشم افکنده است
نیست پروای دو عالم صائب آزاده را ۱۰