غزل ۲۰۱ - نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را

نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده را
تخم خال عیب باشد این زمین ساده را ۱

عشرت روی زمین در خاکساری بسته است
بیم افتادن نمی باشد ز پا افتاده را ۲

بر سر گفتار، دل را خامشی می آورد
جوش مستی در خم سربسته باشد باده را ۳

هر که پامال حوادث شد به منزل می رسد
از رسیدن پیچ و خم مانع نگردد جاده را ۴

از نظر افتادن اغیار، عین رحمت است
شکوه بی موقع بود عضو به جا افتاده را ۵

می کند قرب خسیسان پاک گوهر را خسیس
می پرد بهر پر کاهی نظر بیجاده را ۶

چون کف بی مغز باشد پیش دریا دل، سبک
زاهد اندازد به روی آب اگر سجاده را ۷

نیست صائب قسمت منعم به جز حسرت ز مال
اشتها در غیب باشد نعمت آماده را ۸