غزل ۲۱۸ - هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه را

هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه را
می دهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را ۱

گر چه در ابر تنک خورشید را نتوان نهفت
می کنم از سادگی در خرقه پنهان شیشه را ۲

گر به رقص آرد دل بی تاب ما را دور نیست
باده شوخی که سازد پایکوبان شیشه را ۳

با شراب عشق خودداری نمی آید ز دل
جوش این می می دهد کشتی به طوفان شیشه را ۴

جلوه خورشید دارد در کنار صبحدم
باده گلرنگ در چاک گریبان شیشه را ۵

در خراباتی که ما لنگر ز مستی کرده ایم
دعوی جلوه است با سرو خرامان شیشه را ۶

زان شراب لعل سرگرمم که از هر قطره اش
اخگر خورشید باشد در گریبان شیشه را ۷

سرو همت را برومندی بود در بر گریز
خنده می ریزد ز لب در وقت احسان شیشه را ۸

کار هر دل نیست راز عشق پنهان داشتن
زور این می می کند چون نار خندان شیشه را ۹

می کشان را شکوه ای از گردش افلاک نیست
در بغل دارند صائب می پرستان شیشه را ۱۰