غزل ۲۱۷ - نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را

نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه را
دیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را ۱

راز عشق از دل تراوش می کند بی اختیار
این شراب برق جولان می گدازد شیشه را ۲

پیر را طول امل بیش از جوان پیچید به هم
می کند مطلق عنان خاک ملایم ریشه را ۳

نیست غافل عشق بی پروا ز مرگ کوهکن
نقش شیرین می کند شیرین دهان تیشه را ۴

صائب از اندیشه موی میان غافل مباش
کاین ره باریک نازک می کند اندیشه را ۵