غزل ۲۴۰ - گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه را

گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه را
زود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را ۱

عکس خط و خال عنبربار آن مشکین غزال
می کند پرنافه چون صحرای چین آیینه را ۲

تا چه خواهد کرد یارب با دل مومین من
ساخت مجمر آن عذار آتشین آیینه را ۳

بر سر زانو به چندین عزتش جا می دهند
تازه رخساران ز چشم پاک بین آیینه را ۴

جبهه او را گشایش هاست از چین غضب
موج صیقل می کند روشن جبین آیینه را ۵

تا شد از خاکستر خط صیقلی رخسار او
روی می مالد خجالت بر زمین آیینه را ۶

دیدن روی عرقناک تو در بزم شراب
چون صدف سازد پر از در ثمین آیینه را ۷

تا برآمد خط سبز از لعل شکربار او
عکس طوطی زهر شد زیر نگین آیینه را ۸

از قبول نقش، دل را پاک سازد تیرگی
به بود زنگ از حصار آهنین آیینه را ۹

در نظرها می کند شیرین تر از تنگ شکر
کلک صائب از حدیث شکرین آیینه را ۱۰