غزل ۲۴۱ - از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما

از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ما
چون زمین شور از خود می تراود آب ما ۱

آبروی گوهر از گرد یتیمی می شویم
بحر را سازد غبارآلود اگر سیلاب ما ۲

با کمال بی قراری دلنشین افتاده ایم
در کف آیینه لنگر می کند سیماب ما ۳

آه سرد ما جهانی را به شور آورده است
می کند کار نمک در دیده ها مهتاب ما ۴

از دل چاکیم در دیر و حرم با آبروی
کافر و مؤمن نمی پیچد سر از محراب ما ۵

بحر را وجد و سماع ما به شور آورده است
آه از آن ساعت که از گردش فتد گرداب ما ۶

بحر را سرپنجه مرجان نیندازد ز جوش
دست کوته دار زنهار از دل بی تاب ما ۷

استخوان در پیکر ما توتیا خواهد شدن
گر چنین گردد گران صائب ز غفلت خواب ما ۸