شاعر در این شعر از درد و رنج خود و دیگران سخن میگوید و از آسمان میخواهد که به وضعیت آنها توجه کند. او اشاره میکند که اگرچه ضعیف هستند، اما اگر تحت فشار قرار گیرند، خشمشان شعلهور خواهد شد. همچنین، هشدار میدهد که حتی یک حرکت کوچک میتواند خوابآلودگان را بیدار کند. شاعر تأکید میکند که دشمنان نباید از وضعیت آنها خوشحال باشند، زیرا رنج آنها حتی سنگ را نیز به گریه میاندازد.
متن دارای مفاهیم عمیق اجتماعی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۴۶ - در گذر ای آسمان از وادی آزار ما
شیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما ۱
ناتوانانیم، اما کار چون بر سر فتد
دود برمی آورد از مغز آتش خار ما ۲
لشکر خواب گران را قطره آبی بس است
برحذر باش از شبیخون دل بیدار ما ۳
نیست از مردی، رساندن خانه ما را به آب
عالمی آسوده اند از سایه دیوار ما ۴
صائب از بالین ما دشمن چسان خوشدل رود؟
سنگ را در گریه آرد ناله بیمار ما ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
