غزل ۲۵۷ - آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما

آهوان را در کمند آورد چشم پاک ما
شد چو مجنون دیده ما حلقه فتراک ما ۱

همت آه رسای ما بلند افتاده است
از زبردستی به ساق عرش پیچد تاک ما ۲

چون صدف از سینه صافی قطره را گوهر کنیم
وقت تخمی خوش که افتد در زمین پاک ما ۳

بر زمین هر چند نقش از خاکساری بسته ایم
باکمال سرکشی گردون بود در خاک ما ۴

ناتوانان را زبان شکوه می باشد خموش
برنمی خیزد به آتش دود از خاشاک ما ۵

چشم بی یوسف گشودن، از نظربازان خطاست
ورنه بوی پیرهن باشد گریبان چاک ما ۶

در ضمیر نقطه ما صد سواد اعظم است
چشم کوته بین مردم چون کند ادراک ما؟ ۷

شمع می لرزد چو برگ بید با آن سرکشی
چون به محفل رو نهد پروانه بی باک ما ۸

خاک دامنگیر، بند دست و پای رهروست
نیست ممکن غم برآید از دل غمناک ما ۹

شبنم ما گر چه صائب در نمی آید به چشم
تازه دارد گلستان را دیده نمناک ما ۱۰