غزل ۲۶۱ - چون حباب از یکدلان باده نابیم ما

چون حباب از یکدلان باده نابیم ما
از هواداران پا بر جای این آبیم ما ۱

بر دلی ننشیند از گفتار ما هرگز غبار
ماهیان بی زبان عالم آبیم ما ۲

می شود روشن ز خاموشی چراغ عاشقان
در هلاک خویش چون پروانه بی تابیم ما ۳

راحت دنیا حجاب دیده بیدار نیست
بر بساط گل چو شبنم غنچه می خوابیم ما ۴

نارسایی های طالع مانع است از اتحاد
ور نه با موی میان یار همتابیم ما ۵

فقر را از دیده بد پرده داری می کنیم
گر به ظاهر در لباس صوف و سنجابیم ما ۶

کاروان ما سبکباران نمی داند مقام
صفحه خاک است چون آیینه، سیمابیم ما ۷

نیست ممکن افتد از پرگار، سیر و دور ما
در محیط آفرینش همچو گردابیم ما ۸

غافلیم از ترکتاز چرخ صائب از غرور
پیش پای سیل بی زنهار در خوابیم ما ۹