غزل ۲۷۷ - اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما

اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما
در زمین شور دایم دانه می ریزیم ما ۱

از کمین گریه ما ای فلک غافل مشو
بی خبر چون سیل در ویرانه می ریزیم ما ۲

قطره گوهر می شود چون واصل دریا شود
آبروی خویش در میخانه می ریزیم ما ۳

بر سر آب روان زندگانی چون حباب
ساده لوحی بین که رنگ خانه می ریزیم ما ۴

نیست در طینت جدایی عاشق و معشوق را
شمع از خاکستر پروانه می ریزیم ما ۵

مرد سیلاب گرانسنگ حوادث نیستیم
رخت هستی را برون زین خانه می ریزیم ما ۶

خاطری معمور کردن، از دو عالم خوشترست
گنج را در دامن ویرانه می ریزیم ما! ۷

تا مگر مرغ همایونی شکار ما شود
پیش هر مرغی که باشد دانه می ریزیم ما ۸

پیش ازان دم کز نصیحت عیش ما سازند تلخ
زهر خود بر مردم فرزانه می ریزیم ما ۹

یا در آن زلف پریشان جای خود وا می کنیم
یا به خاک ره ز دست شانه می ریزیم ما ۱۰

دیگران ز افسانه می ریزند صائب رنگ خواب
سرمه بیداری از افسانه می ریزیم ما ۱۱