غزل ۲۸۹ - تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما
از تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما ۱

از خزف ناز گهر از بردباری می کشیم
سنگ کم گردد تمام از پله میزان ما ۲

رزق ما آید به پای میهمان از خوان غیب
میزبان ماست هر کس می شود مهمان ما ۳

ما به تردستی زبان خصم کوته می کنیم
سبز سازد خار دامنگیر را دامان ما ۴

نشأه رطل گران از سنگ می یابیم ما
هست در آزادی اطفال گلریزان ما ۵

می کنیم از ترزبانی دشمنان را مهربان
می کند شیرین زمین شور را باران ما ۶

نیست چون آیینه تصویر، امید نجات
عکس روی یار را از دیده حیران ما ۷

غافلان را شهپر طاوس می آید به چشم
بس که رنگین شد ز الوان گنه دامان ما ۸

در گرفتاری ز بس ثابت قدم افتاده ایم
برنخیزد ناله از زنجیر در زندان ما ۹

ما ز گل پیراهنان صائب به بویی قانعیم
از نسیمی یوسفستان می شود زندان ما ۱۰