غزل ۲۸۸ - صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما

صبر و طاقت از دل بی تاب می جوییم ما
حیرت آیینه از سیماب می جوییم ما ۱

با سیه کاری طمع داریم حسن عاقبت
دولت بیدار را در خواب می جوییم ما ۲

شکوه با ناراستی از چرخ کجرو می کنیم
راستی در جوی کج از آب می جوییم ما ۳

چون کتان هر چند از ماه است زخم ما، همان
مرهم کافوری از مهتاب می جوییم ما ۴

از لباسی دوستان، داریم دلسوزی طمع
اخگر از خاکستر سنجاب می جوییم ما ۵

می کند همدرد، عیش ناقص ما را تمام
در میان رشته ها همتاب می جوییم ما ۶

در پریشان کردن جمعیت دنیاست جمع
آنچه از جمعیت اسباب می جوییم ما ۷

گرمیی کز عشق باید جست آن را در لباس
از سمور و قاقم و سنجاب می جوییم ما ۸

از وصال یار محرومیم با همخانگی
در حرم چون غافلان محراب می جوییم ما ۹

هر که خود را جمع می سازد همه عالم در اوست
بحر را در حقه گرداب می جوییم ما ۱۰

از حقیقت روی صائب در مجاز آورده ایم
ماه را دایم ز طشت آب می جوییم ما ۱۱