غزل ۲۹۲ - خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان ما
مو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما ۱

صحبت ما میهمان را سیر می سازد ز جان
جز لب افسوس نبود لقمه ای بر خوان ما ۲

خون ما روی زمین را شستشویی می دهد
در تنور خاک چون پنهان شود طوفان ما؟ ۳

خون غیرت در دل رحمت نمی آید به جوش
تا نگردد لاله زار از داغ می دامان ما ۴

در سواد دیده ما عیب می گردد هنر
سنگ گوهر می شود در پله میزان ما ۵

بازی عشرت مخور از خنده ما همچو برق
گریه ها در پرده دارد چهره خندان ما ۶

ما چرا سر در سر اندیشه سامان کنیم؟
آن که سر داده است، آخر می دهد سامان ما ۷

این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
از پی آن آفتاب است اشک چون باران ما ۸