غزل ۳۰۴ - تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام ها

تا ز چشم شوخ او در گردش آمد جام ها
چون رم آهو بیابانی شدند آرام ها ۱

دلبری را زلف او در دور خط از سر گرفت
می شود از خاک افزون حرص چشم دام ها ۲

خام کرد آن آتشین رو آرزوهای مرا
گر چه از خورشید تابان پخته گردد خام ها ۳

هر سؤالی را جوابی پیش ازین آماده بود
بی جواب از کوه تمکین تو شد پیغام ها ۴

پسته ها را لعل میگونت گریبان چاک کرد
تلخ شد از چشم شوخت خواب بر بادام ها ۵

سنگ می شد پیش ازین در پنجه ابرام، موم
از دل سخت تو بی تأثیر شد ابرام ها ۶

راست ناید با وطن نقش گرامی گوهران
روی در دیوار باشد در نگین ها نام ها ۷

نیست اوج اعتبار پوچ مغزان را ثبات
کوزه خالی فتد زود از کنار بام ها ۸

از دو جانب بود مشکل جمع کردن خویش را
فکر آغازم برآورد از غم انجام ها ۹

شد منور سینه من صائب از داغ جنون
خانه تاریک را روشن کند گلجام ها ۱۰