غزل ۳۰۵ - پخته می گردند از سودای زلفش خام ها

پخته می گردند از سودای زلفش خام ها
این ره باریک، رهرو را دهد اندام ها ۱

این غزالی را که من صیاد او گردیده ام
چشم حسرت می شود در رهگذارش دام ها ۲

قاصد بی رحم اگر از خود نسازد حرف را
می برد چون بوسه دل، شیرینی پیغام ها ۳

فتنه چشم تو تا بیدار شد از خواب ناز
در شکر شد خواب شیرین تلخ بر بادام ها ۴

دیده چون دستار کن از گریه کز چشم سفید
کعبه دیدار دارد جامه احرام ها ۵

چون گره بگشایی از مو، شام گردد صبح ها
پرده چون بگشایی از رو، صبح گردد شام ها ۶

تا گذشت از بوستان مستانه سرو قامتت
بر گلوی قمریان شد طوق، خط جام ها ۷

کار مزدوران بود خدمت به امید نوال
مخلصان را نیست صائب چشم بر انعام ها ۸