غزل ۳۰۳ - ای ره خوابیده را از نقش پایت بالها

ای ره خوابیده را از نقش پایت بالها
از خرامت عالم آسوده را زلزال ها ۱

دل که از نقش تمنا در جوانی ساده بود
شد ز پیری عنکبوت رشته آمال ها ۲

محو و اثبات جهان در عالم حیرت یکی است
فارغ است آیینه از آمد شد تمثال ها ۳

نوش این محنت سرا را نیش ها در چاشنی است
پرده ادبار باشد سر به سر اقبال ها ۴

آسمان می بالد از ناکامی ما خاکیان
می شوند از تشنگی سیراب این تبخالها ۵

دشمن مرگ سبکروحند دنیادوستان
در گرانباری بود آسایش حمال ها ۶

ریزش این تنگ چشمان تشنگی می آورد
وای بر کشتی که خواهد آب ازین غربال ها ۷

بی گناهان در غضب حد گنهکاران خورند
می زنند از خشم، شیران بر زمین دنبال ها ۸

گوشه امنی مگر صائب به فریادم رسد
خانه زنبور شد گوشم ز قیل و قال ها ۹