غزل ۳۵۳ - به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را
ستمگر لشکر بیگانه می سازد رعیت را ۱

دو چندان می شود راه از میان راه خوابیدن
به گورافکن، اگر داری بصیرت، خواب راحت را ۲

ندارد بخیه ای غیر از فشردن بر جگر دندان
اگر بر دل رسد زخمی ز دوران اهل غیرت را ۳

مشو ای شمع از شکر هواداران خود غافل
که کفران سیلی صرصر کند دست حمایت را ۴

سویدای دل آتش نمی شد تخم امیدم
اگر می بود آبی در جگر ابر مروت را ۵

نیندیشد ز درد و غم دل خوش مشرب صائب
نسازد تنگ جوش خلق، صحرای قیامت را ۶