غزل ۳۷۳ - ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را

ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را
که چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را ۱

مرا در وادیی می جوشد از دل عقده مشکل
که نتواند گره از دل گشودن باد آتش را ۲

ندارد عشق عالمسوز پروای سرشک ما
نمی سازد خموش از آب خود فولاد آتش را ۳

مکن با ناتوانان سرکشی هر چند مغروری
که از هر مشت خاری می رسد امداد آتش را ۴

کبابم گر کند دشمن، جز این حرفی نمی گویم
که اشک تلخ من یارب گواراباد آتش را! ۵

گشاد جان زندانی بود در سختی دوران
ز قید سنگ، آهن می کند آزاد آتش را ۶

نخواهد آتش از همسایه هر کس جوهری دارد
چنار از سینه خود می کند ایجاد آتش را ۷

به رسوایی علم شد زین تهی مغزان می روشن
مگر از کف به هم سودن کند ایجاد آتش را ۸

ز زندان ماه کنعان خوی خود صائب نگرداند
نخواهد سرکشی در سنگ رفت از یاد آتش را ۹