غزل ۴۱۷ - ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را

ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان را
چو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را ۱

ز دست عقل دور اندیش کاری برنمی آید
مسخر می کند دیوانگی زنجیرمویان را ۲

چراغ بی زوال حسن خاموشی نمی داند
دم عیسی است باد صبح شمع لاله رویان را ۳

نگرداند عقیق از کاوش الماس روی خود
دم شمشیر، صبح عید باشد نامجویان را ۴

برون پرداز هیهات است در فکر درون باشد
لباس دل غبارآلود باشد جامه شویان را ۵

به گرد گل هجوم خار دیدم، شد یقین صائب
که بدخویی حصار عافیت باشد نکویان را ۶