غزل ۴۲۵ - شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را

شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون را
که از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را ۱

چنان باشند وحشت دیدگان جویای یکدیگر
که می آید رم آهو به استقبال مجنون را ۲

اگر دست از دهان آه آتشبار بردارم
مشبک همچو مجمر می توانم ساخت گردون را ۳

نمیرد هر که با معشوق هر یک پیرهن باشد
وصال گنج دارد زنده زیر خاک قارون را ۴

نگردد منقطع فیض بزرگ در تهیدستی
که خم چون شد تهی، دارالامانی شد فلاطون را ۵

سر از خجلت ز زیر بال قمری برنمی آرد
مگر دیده است سرو بوستان آن قد موزون را؟ ۶

ز کاوش بیش آب چشمه ها افزون شود صائب
تهی ازگریه نتوان ساخت دل های پر از خون را ۷

اگر چه نیست قدر خاک، شعر تازه را صائب
همان ارباب نظم از یکدگر دزدند مضمون را! ۸