غزل ۴۳۴ - سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را

سمندر کرد اشک گرم من مرغان آبی را
ز گوهر چون صدف پر ساخت گردون حبابی را ۱

بهاران را به غفلت مگذران چون لاله از مستی
غنیمت دان چو نرگس دولت بیدار خوابی را ۲

شقایق حقه تریاک تا گردید، دانستم
که افیونی کند آخر خمار می شرابی را ۳

غنیمت دان در اینجا این دو نعمت را، که در جنت
نخواهی یافت خط سبز و رنگ آفتابی را ۴

بخیل آسوده است از فکر تعمیر دل سایل
که چشم جغد داند توتیا گرد خرابی را ۵

نگردد جمع با طول امل جمعیت خاطر
خلاصی از کشاکش نیست این موج سرابی را ۶

مقام گوهر شهوار در گنجینه می باید
بیاض از سینه باید ساخت شعر انتخابی را ۷

زبان در مجلس روشندلان خاموش می باید
که نوری نیست در سیما چراغ ماهتابی را ۸

غزل گویی به صائب ختم شد از نکته پردازان
رباعی گر مسلم شد ز موزونان سحابی را ۹