غزل ۴۳۵ - هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را

هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی را
که از باد موافق بهترست این آب کشتی را ۱

چو دل شد آب، پشت خود به دیوار فراغت ده
که این دریا کند یک لقمه با اسباب کشتی را ۲

خط جام از غم عالم مرا دارالامانی شد
کمند وحدتی گردید این گرداب کشتی را ۳

غرور دل یکی صد گشت از سجاده تقوی
ز غفلت بادبان شد پرده های خواب کشتی را ۴

ز دست ناخدای عقل، کاری برنمی آید
سبک سازد نهنگ عشق از اسباب کشتی را ۵

رهایی می دهد درد طلب دل را ازین عالم
به ساحل می برد این موجه بی تاب کشتی را ۶

دل آسوده نبود بی قراران محبت را
چه آسایش بود در قلزم سیماب کشتی را؟ ۷

ز نعل واژگون آسمان امید آن دارم
که از سرگشتگی آرد برون گرداب کشتی را ۸

به ساحل می تواند برد رخت از فیض یکرنگی
چو موج آن کس که سامان می دهد از آب کشتی را ۹

نظر گفتم دهم آب از عقیق او، ندانستم
که دریایی کند آن گوهر سیراب کشتی را ۱۰

ز تدبیر معلم دل کجا ساکن شود صائب؟
در آن دریا که لنگر می کند بی تاب کشتی را ۱۱