غزل ۴۳۹ - ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را

ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی را
به طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را ۱

به استغنای مجنون حسن لیلی برنمی آید
که ناز نازنینان است در سر، بی نیازی را ۲

اگر داری دل پاکی درآ در حلقه مستان
که اینجا آبرویی نیست دامان نمازی را ۳

خمار درد نوشان را می ناصاف می باید
توان در خاکساری یافت ذوق خاکبازی را ۴

به چشم دور گردان جلوه دیگر کند منزل
شکوه کعبه باشد در نظر کمتر حجازی را ۵

به صد افسانه عمر ابد کوته نمی گردد
مگر از زلف او دارد شب هجران درازی را؟ ۶

گل روی بتان از آه من شد آتشین صائب
ز من دارد نسیم صبح این گلشن طرازی را ۷