غزل ۴۴۶ - کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را

کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی را
سیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را ۱

مده چون غافلان سر رشته تار نفس از کف
که بی شیرازه می سازی کتاب زندگانی را ۲

حیات جاودان بی دوستان مرگی است پا بر جا
به تنهایی مخور چون خضر آب زندگانی را ۳

بساط آفرینش را دل آگاه چون باشد؟
که خواب مرگ، بیداری است خواب زندگانی را ۴

عنان سیل را هرگز شکست پل نمی گیرد
نگردد قد خم مانع شتاب زندگانی را ۵

اگر نسیه است فردای جزا پیش گرانخوابان
قیامت نقد باشد، خود حساب زندگانی را ۶

نباشد برق عالمسوز را رنگی ز خاکستر
ز دوزخ نیست پروایی کباب زندگانی را ۷

خمار باده شب می کند گل در سحرگاهان
قیامت می کند تعبیر خواب زندگانی را ۸

سیه گردد به اندک فرصتی روز کهنسالان
لب بامی است پیری آفتاب زندگانی را ۹

کنم خاک عدم را توتیا، تا کرده ام صائب
تماشا عالم پر انقلاب زندگانی را ۱۰