غزل ۲۶۴۱ - گیرم که نبینی رخ آن دختر چینی

گیرَم که نَبینی رُخ آن دخترِ چینی
از جُنبشِ او، جُنبشِ این پَرده نَبینی؟ ۱

از تابشِ آن مَهْ،که در اَفْلاک نَهان است
صد ماه بِدیدی تو در اَجْزایِ زمینی ۲

ای بَرگِ پَریشان شُده در بادِ مُخالف
گَر باد نَبینی تو، نَبینی که چُنینی؟ ۳

گَر باد زِ اندیشه نَجُنبد تو نجنبی
وان باد اگر هیچ نَشینَد، تو نَشینی ۴

عَرش و فَلَک و روحْ دَرین گَردشِ اَحْوال
اُشتُر به قِطارند و تو آن بازپَسینی ۵

می‌جُنب تو بر خویش و هَمی‌خور تو ازین خون
کَنْدَر شِکَمِ چَرخْ یکی طِفْلِ جَنینی ۶

در چَرخِ دِلَت ناگَه یک دَرد دَرآیَد
سَر بَرزَنی از چَرخ، بِدانی که نه اینی ۷

ماهِ نُهُمَت چهرهٔ شَمسُ الْحَقِ تبریز
ای آنکِه اَمانِ دو جهان را تو امینی ۸

تا ماهِ نُهُم صَبر کُن ای دل تو دَرین خون
آن مَهْ تویی ای شاه که شَمسُ الْحَق و دینی ۹