غزل ۴۷۶ - من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا

من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا
کوزه شهد شود حنظل افلاک آنجا ۱

در خرابات چه حاجت به مناجات من است
دست برداشته دایم به دعا تاک آنجا ۲

در محبت لب خشک و مژه تر باب است
هیزم تر نفروشند ز مسواک آنجا ۳

باد در دست برون می روم از صحرایی
که بود برق، شکار خس و خاشاک آنجا ۴

در بهشتی غم او در جگرم خار شکست
که نیابند به درمان دل غمناک آنجا ۵

نفسم تنگ شد از باغ خوشا کنج قفس
که در فیض گشوده است ز هر چاک آنجا ۶

سفری با نفس سوخته دارم در پیش
که حساب نفس صبح شود پاک آنجا ۷

صائب از کوی خرابات به جایی نرود
دختری خواسته از سلسله تاک آنجا ۸