غزل ۴۷۷ - صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجا

صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجا
دست شستن ز جهان عالم آب است اینجا ۱

همه از درد طلب نعل در آتش دارند
کوه چون ریگ روان پا به رکاب است اینجا ۲

نیست زان گوهر نایاب کسی را خبری
چشم غواص تهی تر ز حباب است اینجا ۳

وصل، از حیرت سرشار، جدایی شده است
در دل بحر، گهر طالب آب است اینجا ۴

فارغ از گردش چرخند ز خود بی خبران
موج شمشیر حوادث رگ خواب است اینجا ۵

در ته گرد یتیمی گهری پنهان هست
پرده گنج بود هر که خراب است اینجا ۶

هر چه از عمر به غفلت گذرد عمر مدان
کز نفس آنچه شمرده است حساب است اینجا ۷

می شود دشمن سرکش به تحمل مغلوب
خاک در کشتن آتش به از آب است اینجا ۸

ناز دولت نکشند اهل قناعت صائب
کمر و تاج کم از موج و حباب است اینجا ۹