غزل ۴۸۸ - دست شستن ز بقا آب حیات است ترا

دست شستن ز بقا آب حیات است ترا
خط کشیدن به جهان خط نجات است ترا ۱

برگ از خویش بیفشان، ز ثمر دست بشوی
ای که چون بید تمنای نبات است ترا ۲

در جوانی به طواف حرم کعبه شدن
شحنه باقی ایام حیات است ترا ۳

گر چه از خوشه پروین گذرد خرمن تو
همچنان از دگران چشم زکات است ترا ۴

تا به منزل نرسی، بر تو نگردد روشن
برکت ها که نهان در حرکات است ترا ۵

لنگر از قافله ریگ روان می جویی
ای که از زندگی امید ثبات است ترا ۶

از ره یک جهتی روی مگردان صائب
اگر امید رهایی ز جهات است ترا ۷