غزل ۴۸۹ - چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟
که می بی غمی از خون شکارست ترا ۱

دیده اشک فشان ابر بهارست ترا
جگر سوختگان مشک تتارست ترا ۲

کوه تمکین ترا خنده کبک است فغان
دیده اشک فشان ابر بهارست ترا ۳

تو و از کشتن عشاق ندامت، هیهات
خون این بی گنهان آب خمارست ترا ۴

با تو ای سرو روان، آه اسیران چه کند؟
نفس سرد خزان باد بهارست ترا ۵

دل صد پاره به چشم تو کجا می آید؟
خرمن گل به نظر پشته خارست ترا ۶

خونبهایی است که بهتر ز هزاران جان است
دست و پایی که ز خونم به نگارست ترا ۷

بحر و کان در نظرت چشم ترست و لب خشک
اشک و آه دگران در چه شمارست ترا؟ ۸

به کدام آینه تسخیر کنم روی ترا؟
که دل صاف من آیینه تارست ترا ۹

تو به این حسن به مشاطه کجاپردازی؟
که دو صد آینه رو، آینه دارست ترا ۱۰

گر چه خط گرد برآورد ز معموره حسن
همچنان لنگر تمکین به قرارست ترا ۱۱

از حجاب تو همان حلقه بیرون درست
زلف هر چند در آغوش و کنارست ترا ۱۲

داغداران تو از برگ خزان بیشترند
کی غم داغ من ای لاله عذارست ترا؟ ۱۳

کی ز روز و شب صائب خبری هست ترا؟
که ز زلف و رخ خود لیل و نهارست ترا ۱۴