غزل ۴۹۰ - خون ما گر سبب چهره آل است ترا

خون ما گر سبب چهره آل است ترا
در قدح ریز که چون شیر حلال است ترا ۱

بر مدار از سر ما سایه که چون مهر بلند
سایه چون کم شود، آغاز زوال است ترا ۲

خاک در دیده آیینه خودبینی زن
تا بدانی که چه مقدار جمال است ترا ۳

جوهر از صافی آیینه حجاب تو شده است
ای که از حسن، نظر بر خط و خال است ترا ۴

بی زبانی نکند آب گهر را خس پوش
می شود ظاهر اگر زان که کمال است ترا ۵

خم چوگان ترا گوی سعادت نقدست
سر اندیشه اگر در ته بال است ترا ۶

نیست جز خشم و تو از جهل برون می فکنی
لقمه تلخ نمایی که حلال است ترا ۷

چون لب کاسه دریوزه ز کوته نظری
حاصل از نطق همین حرف سؤال است ترا ۸

از تواضع قد خم گشته خود راست کنی
گر تمنای تمامی چو هلال است ترا ۹

در گذر صائب از اسباب، کز این عبرتگاه
هر چه با خود نتوان برد، وبال است ترا ۱۰