غزل ۴۹۱ - ای که از عالم معنی خبری نیست ترا

ای که از عالم معنی خبری نیست ترا
بهتر از مهر خموشی سپری نیست ترا ۱

اگر از خویش برون آمده ای چون مردان
باش آسوده که دیگر سفری نیست ترا ۲

سرو از بی ثمری خلعت آزادی یافت
جگر خویش مخور گر ثمری نیست ترا ۳

می کند همرهی خضر، بیابان مرگت
اگر از درد طلب راهبری نیست ترا ۴

بر شکست قفس جسم ازان می لرزی
که سزاوار چمن بال و پری نیست ترا ۵

بگسل از خویش و به هر خار که خواهی پیوند
که درین ره ز تو ناسازتری نیست ترا ۶

زان به چشم تو بود روی زمین خارستان
که چو نرگس به ته پا نظری نیست ترا ۷

سنگ را می شکند سنگ، ازان مغروری
که درین هفت صدف، هم گهری نیست ترا ۸

نیست در بی هنری آفت نخوت صائب
شکوه از بخت مکن گر هنری نیست ترا ۹