غزل ۴۹۶ - باغبان در نگشوده است گلستان ترا

باغبان در نگشوده است گلستان ترا
بو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا ۱

از تو محجوب تری یاد ندارد ایام
بوی گل باز ندیده است گریبان ترا ۲

پرده دیده بادام مشبک شده است
دیده در خواب مگر سوزن مژگان ترا؟ ۳

آنقدر همرهی از طالع خود می خواهم
که پر از بوسه کنم چاه زنخدان ترا؟ ۴

نیست در شیوه مادر بخطایی چون مشک
یک سر موی کمی، زلف پریشان ترا! ۵

زهره کیست که عشاق ترا صید کند
می شناسد همه کس بلبل بستان ترا ۶

پشت دستش هدف زخم ندامت گردد
هر که از دست دهد گوشه دامان ترا ۷

جامه فاخته ای کبک به دوش اندازد
گر ببیند روش سرو خرامان ترا ۸

دلم از موج تپیدن نپذیرد آرام
تا به دندان نگزم سیب زنخدان ترا ۹

صائب از طبع به این تازه غزل صلح مکن
اول جوش بهارست گلستان ترا ۱۰