غزل ۵۰۷ - از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را

از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش را
پردگی ساخت شب دل سیه این آتش را ۱

چون برآید نفس از سوختگان در بزمی
که نمک سرمه آواز شود آتش را؟ ۲

زاهد خشک برآورد مرا از مشرب
چون سفالی که کند جذب، می بی غش را ۳

آه در سینه من محنت پیری نگذاشت
که کمان دل تهی از تیر کند ترکش را ۴

خصم سرکش شود از راه تحمل مغلوب
خاک خاموش به از آب کند آتش را ۵

پرده تیرگی دل نشود رخت سفید
چه دهی عرض به صراف، زر روکش را؟ ۶

در شبستان لحد تلخ نگردد خوابش
هر که در زندگی از خاک کند مفرش را ۷

نبرد زخم زبان سرکشی از طینت عشق
چون خس و خار شود بند زبان آتش را؟ ۸

بر سر رحم نیامد به زر و زاری و زور
به چه تدبیر کنم رام، من آن سرکش را؟ ۹

هر کجا اهل دلی نیست مزن دم صائب
نتوان خواند به هر کس سخن دلکش را ۱۰